Grand Café du Malheur - Ilja Gort

Winecrime die je continu (en in twee delen) is goed te hachelen

In zijn nieuwste boek 'Grand Café du Malheur' kruipt renaissenceman Ilja Gort ditmaal in de huid van een vrouw. Dat doet hij moeiteloos en even humoristisch als bij een van zijn gebruikelijker masculiene tegenpolen Abel. Haar naam: Fleur Blom. Een blonde schoonheid die, na Amsterdam te zijn ontvlucht, gedwongen balanceert op het snijvlak van legitiem café-eigenaar en de vuige misdaad.

Onvrijwillig in het pak gestoken door de verder voor het verhaal oninteressante laffe reis- en landgenoot Ton koopt zij in een ongedachte opwelling het zwaar verlieslijdend Petit Café du Bonheur (*) in het fictieve Zuid-Franse dorpje Valfleury-en-Provence.

Eenmaal aan de positieve en geaccepteerde kant van haar gedachten vanwege de impulsieve en onomkeerbare aankoop van een vervallen maar rustiek café, blijkt achter de zichtbare charme van dit dorpje de nodige roddel, achterklap en rivaliteit te schuilen. Met als kopstuk een corrupte burgemeester met ijzeren wurggreep. Kan ze die laatste temmen met het Zwarte Boekje, waarin vuige en andere feiten?









Fleur Blom weet na een stroeve start met de nodige lef, humor en service het vertrouwen van de dorpelingen terug te winnen. Haar op sterven-na-dood verklaarde café verandert gestaag in het bruisende hart van het dorp.

Tegen het eind van het verhaal schiet Gort in de literair hoogste versnelling. Een internationale drugsdealer uit Marseille dreigt de boel in de fik te steken en Fleur Blom klopt aan bij een meedogenloze maffiaqueen die net als haar tegenstrever uit Frankrijks belangrijkste havenstad komt. Wat volgt is een spectaculaire ontknoping waarvoor Ian Flemings James Bond zich niet hoeft te schamen.

Er zullen lezers zijn die nog weten van Tulipgate (2000). Dat was de semi-publiekelijk uitgevochten strijd om de vraag wie-o-wie toch die tulp heeft getekend die Gort zijn wijnetiket van La Tulipe siert. Gort beweert dat dit zijn zoontje Klaas was. Schrijver, kunstschilder Jan Cremer zei dat Ik Jan de ontwerper was. Naast deze onmin vond Cremer het ongepast dat zijn creatieve uiting bij grootgrutter Albert Hein te koop was: “Een Cremer hoort niet thuis in de schappen naast het maandverband.” Reclameman Gort dacht daar uiteraard geheel anders over.

Of het verscheiden van Cremer (van de doden immers niets dan goeds) hier mee te maken heeft is onbekend, maar het is frappant te lezen dat Gort twee typisch Franse gerechten uit de doeken doet. Waar Cremer zich in Ik Jan Cremer Tweede Boek culinair uitput in de zeer lekkere Mongolian Monkstail, de Moules Erotiques de Nicole Cano en de Fisherman’s Orgy, daar houdt Gort het bij bestaande gerechten als bouillabaisse en brouillade aux truffes. v Als te doen gebruikelijk de laatste jaren verschenen de twee boeken juist aan het begin van het zomerseizoen. Het zijn dan ook heerlijke vakantieromans met spanning en humor. Ze lezen beide als een TGV en geëscorteerd met een glaasje Château Gort & Gort Blacklabel is het leven op willekeurig welk tijdelijk alternatief onderkomen geheel compleet. Wel de kookspulletjes mee, natuurlijk …



Gort als vrouw Gevraagd naar Gort zijn beweegredenen om van de ik-persoon een ravissante vrouw met - charmant - haar op de tanden te maken zei hij: ‘Vrouwen komen van een andere planeet. Het zijn aliens. Hele aantrékkelijke aliens, dat zeker. Maar toch ... geen touw aan vast te knopen. Zelfs vrouwen begrijpen de vrouwen niet. Dat heb ik van vrouwen zelf gehoord. Maar ik wilde het proberen. Wilde weten hoe is het om een vrouw te zijn. Ik ging in training bij mijn life-coach: Caroline, de wijnboerenminnares. Zij nam mij bij de hand, leerde mij alles wat ik moest weten om een vrouw te zijn. Het was zwaar, maar ik hield vol. En zo, dag na dag na dag, veranderde ik langzaam van een knoestige wijnboer in een mooie jonge vrouw van vierendertig. Fleur ...Maar ik kreeg het niet makkelijk, want Fleur was geestelijk helemaal stuk. Vechtscheiding achter de rug, financiële problemen, maar tóch … tóch wilde ik haar worden.’





Ilja Gort (1951) is een Nederlands schrijver, wijnboer en presentator. Hij woont afwisselend in ons land en in Frankrijk. Tot 2000 was hij succesvol reclametunes-componist. Daarna legde hij zich toe op het maken van wijn en het schrijven van boeken. Hij schreef tot op heden 34 boeken, waaronder zeven met wijnboerenminnares Caroline d’Hollossy en eentje met sterrenchef Jonnie Boer: Met Gort de Boer op uit 2005. Is hij hiermee hard genoeg op weg om zijn Vlaamse literaire evenknie Herman Brusselmans op termijn naar de kroon der kwantiteit te steken?

'Petit Café du Bonheur' (ISBN 978 94 6503 342 6 - NUR 301) is het gratis Zomerlezengeschenk van dit jaar en als zodanig de voorloper van het hier besproken boek. Het verdient aanbeveling beide boeken in de juiste volgorde te lezen, maar noodzakelijk is dit niet.

'Grand Café du Malheur' (ISBN 978 90 834255 4 2 - NUR 301) kost €23,99. Een e-versie is onderweg. En Gort zou Gort niet zijn als de uitgever niet Gort Publishers was (www.gortpublishers.nl). Volgens de schrijver is het boek mede tot stand gekomen door en met een winterperiode fanatiek verhaaltechnisch literair duimzuigen. ‘Daar is geen krantenartikel aan te pas gekomen.’

Alle boekrecensies zijn terug te vinden op: www.vlaardingenleest.nl

Waardering:

Boekbespreking door Peter Joore

Gepubliceerd: 24-07-2026